มีวิธีการไหนบ้างที่จะเข้าสังคม สำหรับต่างที่ ต่างภาษา

คือต้องบอกก่อนว่าผมเป็นคนปัตตานีเลยเดิม ๆ ตั้งแต่เกิด ผมย้ายไปอยู่กับพ่อ และแม่เลี้ยงตั้งแต่เล็ก และพอโตมาได้สักระยะนึง ก็กลับมาอยู่ที่ปัตตานีใหม่ ตอนนั้นพูดไทยไม่เป็นเลย เป็นแต่ภาษามลายู และก็ย้ายกลับไปอยู่กรุงเทพอีกรอบนึง ก่อนเข้าอนุบาล ผมไปเรียนภาษาไทยกูคุณครูแถวบ้าน จนพูดเป็น และก็ใช้ภาษาไทยมาตลอด เพราะสังคมในโรงเรียนใช้ภาษาไทย กับพ่อกับแม่ ก็พูดไทยกับเราสะส่วนใหญ่ บางครั้งถามเราเป็นภาษามลายู แต่เราก็ตอบไทยตลอด ติดภาษาไทยมาตลอดเลยตั้งแต่นั้น

ผมกลับมาที่ปัตตานีบ้าง นาน ๆ ที เพื่อนที่มีที่นี่แต่ก่อนก็ไม่คุ้นเหมือนแต่ก่อน เพราะกลับมาอีกที ก็โต ๆ แต่งงานมีลูกกันเกือบหมดแล้ว และไม่เคยได้ติดต่อกันอีกเลย พอผมเรียนจบ ป.ตรี ก็ทำงานที่กรุงเทพสักพัก และก็ย้ายกลับมาอยู่ที่ปัตตานีเหมือนเดิม เพราะพ่อกับแม่เลี้ยงผมย้ายกลับมาอยู่ที่นี่ก่อนที่ผมจะเรียนจบ ป.ตรี

ทีนี้ผมย้ายมาที่นี่ก็สักพักนึงแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้มีเพื่อนที่นี่ ก็มีบ้านพี่ชายของพ่อ และบ้านน้องชายของแม่ ที่สาว่าสนิทกันหน่อย คนปัตตานีใช้ภาษามลายูเป็นหลัก พูดไทยได้บ้างแต่ไม่ทุกคน แต่บ้านพี่ชายของพ่อผม กับบ้านน้องชายของแม่ เวลาผมพูดก็ใช้ภาษาไทยในการสนทนาสะส่วนมาก

ส่วนตัวผมแล้ว ผมฟังภาษามลายูพอได้บ้าง
แต่ถ้าจะให้ผมพูดเป็นมลายูเลย มันเหมือนนึกไม่ออก ตอนฟังอ่าได้ แต่เวลาจะพูดมันลืม

ส่วนตัวผมแล้ว ผมก็เป็นคนตลกน่ะ สนุกสนานร่าเริง
บ้า ๆ บอ ๆ เฉพาะกับคนที่เราสนิทเท่านั้นน่ะ 5555

แต่คนที่เราไม่รู้จักเหมือนเราไม่ค่อยกล้ากวนเขาสักเท่าไหร่ เพราะยังไม่ได้สนิทขนาดนั้น กลัวจะรับกับนิสัยเราไม่ได้ ก็เลยไม่ค่อยกล้ากวน กล้าแหย่

แต่ทีนี้ คนที่นี่เวลาเราพูดกวนเขา แหย่เขา เขานิ่งอ่า
เหมือนกับไม่เข้าใจ หรือเวลาเข้าใจ ก็เข้าใจไปอีกอย่าง เวลาพูดมันเลยต้องมีการอธิบาย ขยายความตลอด และพูดในบางครั้งก็เหมือนกับไม่มีปฏิสัมพันธ์กลับมา แต่ถ้าพูดเป็นมลายู บางอย่างเขาเข้าใจเขาก็หัวเราะ ผมก็รู้สึกโอเค

แต่ที่ผมอึดอัดมากที่สุด เวลาต้องออกไปเพชิญกับสังคมแบบกว้าง ๆ ข้างนอก งานบุญ งานแต่ง คือเราฟังไม่ค่อยจะออกเลย คือก็มีคนถามเราว่าเป็นใครมาจากไหน แต่ถามเป็นมลายูน่ะ เราก็ตอบไปแบบมลายูปนไทย และเขาก็แบบว่าเออ เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง พวกเขาก็จับกลุ่มคุยกัน และก็ญาติ ๆ ก็อยู่กับกลุ่มเพื่อนเขา แล้วคือผมก็ตัวคนเดียว โดด ๆ มันเลยทำให้ผมรู้สึกอึดอัด เวลาต้องออกไปงานบุญ งานแต่ง คือผมอ่ะอยากพูดมาก คันปาก คือเรากับเพื่อนก็อยู่แบบสนุกสนานตลอด พอมาอยู่ที่นี่อยู่เหมือนกับคนใบ้ คุยก็คุยกันเล่นกันในครอบครัว แค่นั้น มันวังเวง เปลี่ยว ๆ ถ้าผมรู้สึกอึดอัดมาก ๆ ผมก็หนีกลับบ้านเลย

ก็เท่าที่สังเกตุมา เหมือนจะคุยภาษาเดียวกันสาว่าเข้าใจกวนมากกว่า ส่วนตัวผมชอบที่จะคุยแบบสนุกสนานร่าเริงมากกว่า

ใครมีปัญหา หรือกำลังเจอปัญหาแบบนี้บ้าง
หรือใกล้เคียง แล้วแก้ยังไง อยากรู้